De gevoeligheid van een kind met autisme
Mensen die niet zo heel bekend zijn met autisme, of met een vorm van autisme zoals PDD-nos of Asperger, denken wel eens dat autisten geen gevoel hebben. Dit is echter een misvatting, want autistische kinderen voelen vaak meer en intenser dan kinderen zonder autisme. Het invoelen en zich uiten is echter heel erg moeilijk voor deze kinderen.
Als wij bijvoorbeeld iemand zien die huilt, dan weten wij dat diegene hoogstwaarschijnlijk verdrietig is, en kunnen we meeleven.
Autistische kinderen kunnen zich niet inleven in het verdriet van een ander, ze kunnen daarom ook wel eens onbedoeld opmerkingen maken die voor een ander kwetsend zijn.
Kinderen met autisme hebben dus zeer zeker wel gevoel.
In deze blog gaat het over de gevoeligheid van de zintuigen van kinderen met een autisme aanverwante stoornis.
Overprikkeling van de zintuigen
Om me heen zie ik vaak dat kinderen met een ontwikkelingsstoornis zoals autisme, PDD-nos en het Syndroom van Asperger fysiek gevoeliger zijn dan hun leeftijdsgenoten zonder deze stoornissen. Ze geven bijvoorbeeld eerder aan dat ze pijn hebben en vinden het vaak ook niet fijn om te douchen, want een ruwe handdoek op hun huid voelt niet prettig aan.
Bovenstaand voorbeeld gaat over tast. Lars is extreem gevoelig voor aanraking. Dit is ook vaak wat opvalt bij kinderen. Naast overgevoeligheid voor aanraking komt het ook vaak voor dat kinderen overgevoelig zijn voor geluiden en smaken.
Sommige kinderen zijn zelfs extreem gevoelig voor luide geluiden of sterke geuren of houden er niet van om aangeraakt te worden.
Het tikken van de klok, het druppelen van water uit een defecte kraan, hoe stil ook, of het fladderen van een vlieg kan zulke kinderen tot razernij brengen. Te fel licht, zoals een TL-verlichting en te felle kleuren kunnen letterlijk een marteling zijn.
De gevolgen hiervan
De gevoeligheid van autistische kinderen kan nogal wat gevolgen hebben.
Gedrag wordt gekenmerkt als aanstellerij
De gevoeligheid kan je als buitenstaander snel interpreteren als aanstellerij, een reactie als: 'Kom op hoor, niet zo aanstellen!' is dan ook snel geplaatst. Dit is een begrijpelijke reactie, want wij kunnen ons niet voorstellen hoe gevoelig de prikkels zijn op de zintuigen van een kind met een autistische stoornis.
Het gedrag af doen als aanstellerij is een valkuil, een tip is om hier bedacht op te zijn.
Concentreren is zooo moeilijk..
De overgevoeligheid lijdt ertoe dat kinderen met autisme zich slechter kunnen concentreren.
Als wij aan het werk zijn dan worden we ook wel eens afgeleid door geluiden en gebeurtenissen om ons heen, maar wij kunnen ons hier aardig goed voor afsluiten. In de praktijk heb ik wel eens meegemaakt dat in gesprek met een kind, hij opeens iets zei over een naderende ambulance. Pas een paar tellen later, en door heel geconcentreerd te luisteren, kon ik de sirenes ook horen.
Je kunt je voorstellen dat als je veel meer informatie binnenkrijgt, het erg moeilijk is om je te concentreren.
Uiterlijke verzorging en persoonlijke hygiëne
Veel ouders maken zich zorgen over de uiterlijke verzorging van hun kind. Autistische kinderen lopen het liefst dag en nacht in dezelfde trui en in dezelfde broek, omdat dit fijn aanvoelt.
In de praktijk zie ik dat douchen en haren wassen vaak strijd opleveren. Dit is erg lastig om mee om te gaan, want ouders willen toch vaak dat hun kinderen er verzorgd bij lopen..
Hoe help jij je kind?
Structuur is ontzettend belangrijk bij deze kinderen. Alles moet heel duidelijk en voorspelbaar zijn, dan functioneert een autistisch kind het beste. Daarnaast zijn geduld en begrip hele belangrijke begrippen!
Wij zijn erg benieuwd naar ervaringen van ouders met de gevoeligheid van hun kind. Wie heeft er bijvoorbeeld tips en trucs, waar andere ouders iets aan kunnen hebben?
Laat het hieronder weten in een reactie!


3 Reacties op “De gevoeligheid van een kind met autisme”
Door Renate op 17 april 2012 om 13:49
Herkenbare informatie! Ik koop de kleding voor mijn zoon vaak expres een maat groter. Dat vind hij lekkerder zitten dan kleding in zijn eigen maat, die vind hij te strak.. (Hij heeft ook autisme).
Pingback
Backlink: Als je kind klaagt over pijn (terwijl daar geen aanleiding voor lijkt te zijn) » Soebar.nl
Door Ilse op 2 februari 2013 om 21:32
Hai Anja,
Interessant, interessant, interessant! Ik dacht echter al wel te weten welke kant het op zou gaan toen ik las over "gevoeligheid" bij autisten. Een tip heb ik niet voor ouders zover ik me kan bedenken. Wel heb ik een hoop informatie die ze wellicht op weg kan helpen. Jou misschien ook wel.
Ik weet namelijk dat er een term is voor deze gevoeligheid. Het wordt hooggevoeligheid, ook wel hypersensitiviteit of overgevoelig genoemd. Sommige mensen vinden dit onzin. Ik geloof dat het bestaat, want er is veel onderzoek naar gedaan en het is niets zweverigs maar echt iets in de hersenen dus. Het onderscheid zich in twee typen: interne hsp's en externe hsp's.
Een externe hsp is wat hierboven al beschreven is in de blog. Zo'n hsp merkt sneller harde geluiden op, is gevoeliger voor felle kleuren of bepaalde geuren of licht. Ook heeft het betrekking op geuren of sferen. Zo weet mijn vader bijvoorbeeld exact te zeggen waarom een café ongezellig is (het licht is te flets) of muziek niet mooi klinkt (er zit teveel bass in of het klinkt te hol).
Iemand met interne hsp zijn vooral hyperopmerkzaam voor pijn inderdaad, maar ook voor emoties, genot en andere dingen in het lichaam zelf en psychische dingen. Ze zijn geneigd sneller over dingen na te denken en leggen dan ook sneller links tussen dingen.
Of er een combinatie bestaat tussen deze twee dingen? Jazeker! Het komt ook vaak voor bij mensen met autisme en AD(H)D. Het ligt aan de hersenstructuur, waarin een duidelijke overeenkomst is te vinden. Een heleboel en door de jaren heen heb ik steeds meer informatie weten te vergaren hierover. Bij vlagen ben ik er nog mee bezig. Ik moet zeggen dat ik het steeds sneller kan linken aan mensen en situaties, vooral nu ik voor mezelf weet welke delen er bij van toepassing zijn hierbij. Of er een test voor is? Nope. Het is niet zo dat je het laat vaststellen als informatieverwerkingsstoornis of gedragsstoornis. Het is gewoon een karaktereigenschap, zoals je overal terug lijkt te vinden. Of er dan iets is als een verklaring dyscalculieverklaring - die ik dan weer wel heb - of zoals een verklaring voor AD(H)D of autisme? Nope! Het is gewoon puur voor jezelf dat je weet dat je het hebt. Als je weet welke factoren er belangrijk zijn voor evenwicht, kan je voor jezelf al een hele hoop plezier bepalen!
Ja, hoop informatie hè?! En ik kan er wel over door blíjven gaan, maar ik zou zeggen: Zoek vooral zelf eens op internet. Op Wikipedia staat er een hele rats aan informatie over. In het begin begreep ik het ook niet allemaal, dus ik ben gezegend met de andere sites die er ook over bestaan. Echter lijkt er telkens weer een nieuw kwartje te vallen als ik er iets over lees, al is het hetzelfde. Zo leuk om de theorie te kunnen linken met de praktijk op een gegeven moment. Succes ermee! Het is echt enorm leuk om er dingen over te leren!
Groeten,
Ilse